رحمت الله عليه « 16 » . شيخ ابو طاهر محمد بن ابى نصر شيرازى « 17 » از زاهدان بلد و عابدان عهد خود بود و بر اهل فضل و تقوى سرآمد و در معرفت و حالت نشانه عصر در سال پانصد و پنجاه و سوم وفات يافت و او را دفن كردند در طرف مقبره . شيخ احمد بن يحيى كه كنيت او ابو العباس است « 18 » . فاضلان روايت كرده‌اند و مردمان ديده‌اند كه كتابت و سلام از شيخ جنيد بغدادى و ابو محمد رويم رحمت الله عليهما بوى رسيده است . و بدانك سهل بن عبد الله تسترى ديده و شيخ كبير ميگويد كه هيچكس نديدم كه متحقق باشد در دريافتن مگر احمد بن يحيى و او شيخى است كه ديلمى روايت مىكند از شيخ كبير كه گفت در صحن جامع عتيق طيلسان خويش مىپيچيد و بشيب سر

--> - ابن منصور بن ابراهيم بن مرداس ابو المبارك الشيرازى شيخ فارس متصدر حاذق قرأ بالروايات على عبد الله بن احمد الخرقى و سليمان بن ابراهيم بن محمد و عبد الله بن على بن عبد الله الطامدى و محمد بن محمد بن عبد الرحمن المدينى ، قرأ عليه هبة الله بن يحيى الشيرازى ، بقى الى حدود الاربعين و خمسمائة » انتهى . ( 16 ) - در نسخه مد كلمه مزار بعد از كلمه ميان و قبل از كلمه مسجد در بالاى سطر اضافه شده است ولى با توجه بمتن شد الازار ( و قبره فيما بين مسجدى الجنازه فى المقبره ) از متن ترجمه حذف گرديد . ( 17 ) - شرح‌حال اين شخص در شيرازنامه ص 115 نيز مذكور است و در جميع جزئيات با متن حاضر يكى است . ( 18 ) - مد : جساس است ! شرح احوال اين شخص در نفحات ص 161 - 162 نيز مذكور است و استطرادا نيز نام او در شيرازنامه 94 و همين كتاب حاضر 39 - 40 آمده ، - تاريخ محقق وفات او بدست نيامد ولى چون وى بتصريح مؤلف اولين شيخى است كه شيخ كبير محمد بن خفيف متوفى در 371 با او صحبت داشته و چون شيخ كبير عمر بسيار طويلى نموده بوده : با قل اقوال نود و پنج سال و به اكثر آنها صد و بيست و شش سال ! پس قاعدتا و جريا على ظواهر الامور بايستى وفات صاحب ترجمه در اوايل يا على الاكثر در اواسط مائهء رابعه روى داده باشد ، ( حاشيه علامه قزوينى ) .